[Sfic] My Love , My Brother

posted on 11 Jan 2008 23:13 by kudosanfix in SF

SFic :: My Love , My Brother
Couple :: ACE & A.J
Author :: Kudosan
Author Note :: เปนฟิครีโพสอีกแล้วว ฟิคพารันเรื่องแรกคับ ^^ ยังเอ๋อๆอยู่ ฮ่าๆๆ มีความสุขกับการอ่านฟิคค้าบบ

“เอเจ เสร็จรึยังลูก พี่เอชเค้ามารอแล้วนะ!”
“เสร็จแล้วฮะแม่”

“รอนานรึป่าวฮะพี่เอช” เอเจถาม พลางหยิบขนมปังทาเนยที่วางอยู่ในจานใส่ปาก
“ไม่นานหรอก พี่เพิ่งมาถึงเอง” เอชตอบ มองเอเจอย่างเอ็นดู
“งั้นไปกันเลยนะฮะ”
“สวัสดีฮะคุณน้า แล้วจะซื้อของมาฝากนะฮะ”
“จ้ะ เที่ยวให้สนุกนะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ เอช น้าฝากดูแลน้องด้วยนะ”
“ฮะ”

- ที่สนามบิน -
“พี่ไรอันกับพี่เนโอยังไม่มาอีกเหรอฮะ”
“เดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะ รออีกแป๊ปนะ” พีโอตอบ ยิ้มจนตาหยีให้ ((กรี๊ดด น้องพีโอยิ้มหวานนน~))
“นาย 2 คนไปนั่งรอตรงนู้นก่อนก็ได้ เดี๋ยวชั้นขอซื้อของอีกนิด”

“เมื่อคืนนายนอนกี่โมงน่ะเอเจ ดูหน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลย” เอชถาม
“ตี 2 ฮะ ฮ้าวว~”
“ทำอะไรอยู่น่ะ ทำไมไม่รีบนอนแต่หัวค่ำล่ะ”
“แหะๆ เล่นเกมอยู่น่ะฮะ มันส์ไปหน่อย” เอเจตอบ พลางยิ้มแห้งๆให้
“นายนี่มันเด็กจริงๆเลยนะ”

“แฮ่กๆๆ พวกนายรอกันนาน มั้ย” เนโอที่วิ่งมาแต่ไกลพูดขึ้น
“ที่มา สายน่ะ ไม่ใช่ความผิด พี่นะ แฮ่กๆ ความผิดเนโอคนเดียวเลย” อีกคนที่ตามมาก็หอบไม่แพ้กัน
“ไม่ต้องมาโทษชั้นเลยนะ นายนั่นแหละที่มัวแต่แต่งสวยน่ะ”
“นายก็เหมือนกันนั่นแหละ จะออกบ้านอยู่แล้ว ยังจะถ่ายรูปอีก” ไรอันหันไปพูดงอนๆกับอีกคนทันที
“ก็ภาพมันกำลังสวย ไม่ถ่ายเก็บไว้ น่าเสียดายออก” เนโอเถียงข้างๆคูๆ
“ใช่สิ! การถ่ายภาพมันสำคัญกับนายมากกว่าชั้นหนิ ชิ!~” พูดจบก็ตั้งท่าจะเดินหนี แต่ก็ถูกแขนล่ำๆดึงไว้
“ใครบอกว่านายไม่สำคัญกันฮึ!! นายน่ะ สำคัญที่สุดสำหรับชั้นนะ ไรอัน” รวบคนตัวเล็ก(?)เข้ามากอด ก่อนที่จะชิงหอมแก้มใสๆเข้าไปฟอดใหญ่
“เนโอ! ทำอะไรน่ะ อายน้องบ้างมั้ย >//< ” ไรอันพูดอายๆ ตีแขนเนโอเบาๆ
“ถ้าอายแล้วจะทำเหรอ?” เนโอตอบกวนๆ
“อืมม์ แล้วพีโอล่ะ ยังไม่มาอีกเหรอ?” เนโอถาม
“พีโอเหรอ หมอนั่นมาถึงก่อนคนอื่นเลยล่ะ ผมว่าคงไปซื้อของกินเพิ่มล่ะมั้งฮะ” เอชตอบ
“แล้วพวกนาย 2 คน วางแผนไว้รึยังว่าจะไปไหนกันบ้าง” ไรอันเป็นฝ่ายถามบ้าง
“ก็มีบ้างฮะ แต่ผมคงแล้วแต่เจ้าตัวเล็กนี่ล่ะ” เอชตอบ หันไปขยี้หัวเอเจเบาๆ
“พี่สัญญากับผมแล้วนะฮะ” เอเจพูดพลางหันไปยิ้มหวานให้

“มาครบกันแล้วใช่มั้ยฮะ งั้นเราก็ขึ้นเครื่องกันเถอะ” พีโอที่หายไปซื้อของกินเพิ่ม กลับมาพอดี
“ไปญี่ปุ่นคราวนี้ นายคงซื้อของกลับบ้านเยอะเลยซิพีโอ” ไรอันพูดแซว
“แหม พี่ก็ มันก็ต้องมีบ้างฮะ”
“เร็วๆเข้าเถอะฮะ เดี๋ยวก็ตกเครื่องกันแล้วจะเสียเที่ยวนะฮะ” เอเจพูดเร่ง

- บนเครื่องบิน -
“เนโอ นายนั่งห่างๆชั้นกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงห๊ะ! เบียดอยู่ได้ ที่นั่งมีตั้งเยอะแยะ” ไรอันบ่นอุบ พลางดันตัวเนโอให้ออกห่าง
“ก็เดี๋ยวพีโอจะไม่มีที่นั่ง ชั้นก็ต้องนั่งเบียดนายไงไรอัน” เนโอตอบ พร้อมกับเขยิบตัวเข้าใกล้ไรอันเรื่อยๆ
“แก้ตัวชัดๆ! ชิ” ไรอันจิ๊ปาก
“เงียบเถอะๆ ชั้นขอนอนก่อนนะ เครื่องลงแล้วปลุกชั้นด้วยล่ะ” พูดจบ เนโอก็เอนหัวซบที่ไหล่ของไรอันทันที
“เดี๋ยว....ชิ ให้มันได้อย่างนี้สิ”

“เอเจ นายไม่นอนเหรอ? นอนก็ได้นะ เครื่องลงแล้วพี่จะปลุก” เอชพูด
“ก็ดีเหมือนกันฮะ เดี๋ยวไม่มีแรงเที่ยว งั้น..ฝันดีนะฮะ”
“ฝันดีครับเอเจ” เอชพูด ก่อนที่จะแตะริมฝีปากที่หน้าผากของน้องชายสุดที่รักเบาๆ

- ญี่ปุ่น -
“ฮ้า~ สดชื่นจัง 5 วันนี้จะเที่ยวญี่ปุ่นให้หนำใจเลย” ทันทีที่ก้าวขาลงจากเครื่อง ไรอันก็ตะโกนขึ้นสุดเสียง
“นายอย่าเที่ยวไปหว่านเสน่ห์ให้ใครล่ะ ไม่อย่างนั้นชั้นคงกลุ้มใจตาย” เนโอพูด
“นายก็ว่าไปนู่น แค่ชั้นมีนายคนเดียวก็ปวดหัวจะแย่ ไม่คิดจะมีใครอีกหรอก”
“ไรอันของชั้นน่ารักที่สุดเลย~”
“ใช่ ชั้นมันน่ารัก อิอิ”

“แล้วเราจะพักกันที่ไหนดีล่ะฮะ” เอชถาม
“เอาเป็นโรงแรมเล็กๆ เป็นโรงแรมที่มีออนเซ็นด้วยก็ดีนะ” เนโอเสนอ
“งั้นตกลงตามนี้ แต่ตอนนี้ หาซื้อของกินกันดีกว่า มาถึงญี่ปุ่นทั้งที” พีโอเป็นฝ่ายพูดบ้าง
“แล้วนาย 2 คน ว่ายังไงล่ะ เอช เอเจ” ไรอันหันไปถามน้องอีก 2 คน
“ผมยังไงก็ได้ฮะ ขอแค่ไปส่งผมหาร้านแกมสนุกๆแล้วกัน” เอเจตอบ ยิ้มหวานให้พี่ๆ
น่าร๊ากกกกกกก~ <<-- ในหัวของพี่ๆ 4 คน
“น่ารักจริงๆเลยนะนายน่ะ มามะขอหอมทีนึงสิ” ไม่พูดป่าว ไรอันหอมลงไปบนแก้มนุ่มๆของเอเจทันที
“อ๊ะ! พี่ฮะ ผมก็อายเหมือนกันนะฮะ” ใบหน้าเอเจเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ดูแล้วน่ารักเป็นที่สุด (เริ่มจะนอกเรื่องแระ)
“อิจฉาเจ้าเด็กนี่ซะจริงๆ” เนโอบ่นงึมงำกับตัวเองเบาๆ

- ที่ร้านอาหาร -
“เอช นายไม่กินเหรอ? เดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก ไม่อร่อยนะ” เนโอเงยหน้าจากชามบะหมี่ที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะพูดกับเอช
“ไม่ล่ะฮะ ผมอิ่มแล้ว” เอชตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ชั้นยังไม่เห็นนายแตะซักนิดเลยนะ นายอิ่มอะไรมา” พีโอถามขึ้น ก่อนที่จะตะโดกนสั่งบะหมี่เพิ่มอีกชาม
“เป็นอะไรรึป่าวฮะ พี่ไม่สบายเหรอฮะ” เอเจที่นั่งอยู่ข้างๆถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรครับ เอเจกินต่อเถอะนะ” เอชตอบกลับอย่างอ่อนโยนเช่นเคย
สาเหตุที่เอชไม่ยอมแตะบะหมี่น่ะเหรอ จะอะไรซะอีกล่ะ ก็สายตาของชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่จ้องมาทางเอเจน่ะสิ

*ดูสายตาพวกมันซิ แทะโลมเอเจเกินไปแล้ว ห้ามมองเฟ้ย! ชั้นไม่ให้มอง เอเจของชั้น ชั้นมองได้คนเดียว!! ห้ามคนอื่นมองเฟ้ย!!*

“พี่เอชฮะ กินหน่อยนะฮะ” เอเจพูด พร้อมกับดันถ้วยบะหมี่ที่เกือบจะเย็นชืดไปตรงหน้าเอช
“พี่ไม่ค่อยหิวน่ะ”
“ถ้าพี่ไม่กิน งั้นผมก็ไม่กินนะฮะ” พูดจบ เอเจก็วางตะเกียบลง หันไปจ้องหน้าเอชแทน
“นายอย่าบังคับพี่ซิเอเจ” เอชพูดอย่างลำบากใจ
“นะฮะ นิดนึงก็ยังดีนะฮะ เดี๋ยวไม่มีแรงเล่นเกมกับผมนะ” เอเจพูดอ้อน
“ก็ได้ๆ แต่เอเจต้องป้อนพี่นะครับ” ตาเอชเป็นฝ่ายอ้อนเอเจบ้าง
“ไม่เอาอะ น่าอายออก คนเต็มร้านเลย ไม่เอาฮะ” เอเจพูดปฏิเสธ ใบหน้าแดงซ่านไปด้วยความอาย
“หรือว่าจะให้พี่ป้อนดีครับ” เอชยิ้มยั่ว
“อ่าา ก็ได้ฮะ ผมป้อนก็ได้” เอเจไม่ปฏิเสธอย่างเสียไม่ได้
“อ้ามมม~” เอชอ้าปากรอบะหมี่ที่เอเจกำลังบรรจงคีบอย่างใจจดใจจ่อ
“อร่อยที่สุดเลย อิอิ” ถึงบะหมี่จะเย็นชืดจนไม่อร่อยแล้ว แต่เอชก็สามารถกินได้อย่างเอร็ดอร่อย
“เย็นชืดซะขนาดนั้น นายบอกว่าอร่อยได้ไงน่ะเอช” ไรอันถามอย่างสงสัย
“ก็เพราะได้กินจากมือของเอเจไงฮะถึงได้อร่อยน่ะ” เอชพูดอารมณ์ดี
“สงสารเอเจจัง วันๆคงได้ยินนายพูดแบบนี้จนเอียนไปแล้วล่ะมั้ง” ไรอันพูดแขวะ
“ไม่เป็นไรหรอกฮะ ผมชินแล้วล่ะ เพื่อนๆที่ห้องก็มีที่พูดแบบนี้กับผมน่ะ”
“ใคร!! ใครพูดแบบนี้กับนาย กล้าดียังไงถึงพูดแบบนี้กับนายได้!!” เอชรัวใส่เป็นชุด
“เอช เอช!! ใจเย็นๆ นายเป็นอะไรของนาย!”
“อ..เอ่อ ข..ขอโทษ งั้นผมขอตัวนะฮะ” เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ เอชก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากร้านทันที

“น้องเป็นอะไรไปน่ะเนโอ” ไรอันกระซิบกับเนโอ ถึงท่าทีที่แปลกๆของน้องชายที่ไม่เคยอารมณ์ร้อนให้เห็น
“ไม่รู้สิ แต่ดูเหมือนหมอนั่นจะหึงเอเจยังไงไม่รู้” เนโอกระซิบตอบ

“พี่เอชเป็นอะไรไปน่ะ” เอเจสบถเบาๆ มองตามเอชที่เดินห่างออกไป

- ที่โรงแรม ?? -
“จะเอายังไง เหลือห้องแค่ 3 ห้อง” ไรอันหันมาถามความเห็นจากทุกคน
“ชั้นนอนกับนาย” เนโอรีบพูด
“อีก 2 ห้อง พีโอ นายนอนคนเดียวล่ะกัน ส่วนอีกห้องนึง เอชกับเอเจ นาย 2 คน นอนด้วยกันนะ”
“ฮะ” พีโอตอบ พร้อมกับรับกุญแจห้องจากไรอัน
“นายว่าไงเอช” ถามย้ำน้องชายที่นิ่งเงียบอีกครั้ง
“ถ้าเอเจไม่ว่าอะไร ผมก็ตกลงฮะ” เอชตอบ ช้อนตามองคนน่ารักที่อยู่ข้างๆ
“ผมไม่มีปัญหาฮะ”
“งั้นตกลงตามนี้นะ เอาล่ะ แยกย้ายกันเข้าห้องได้แล้ว” เนโอพูดพร้อมกับยื่นกุญแจห้องให้เอช แล้วลากตัวไรอันเข้าห้องทันที

- ในห้อง -
*พี่เอชเป็นอะไรไป ทำไมพี่ไม่คุยกับผมล่ะฮะ พี่โกรธอะไรผมรึป่าว ผมไม่ชอบที่พี่เป็นแบบนี้เลย*

*เอเจ นายเข้าใจพี่บ้างมั้ย พี่ไม่ชอบให้นายทำตัวน่ารักต่อหน้าคนอื่น ทำไมนายถึงดื้อนักนะ*

“พี่เอชฮะ พี่โกรธอะไรผมรึป่าวฮะ” ในที่สุด เอเจก็ทนเงียบไม่ไหว เป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดก่อน
“ป่าว เอเจไม่ผิดหรอกครับ”
“พี่เป็นอะไรไปน่ะ ผมไม่เคยเห็นพี่เป็นแบบนี้เลยนะฮะ พี่เอชคนเดิมของผมหายไปไหนฮะ!!” เอเจกระแทกเสียง พร้อมกับใช้แรงทั้งหมดดึงตัวเอชให้หันหน้ามาทางตัวเอง
เอชไม่ตอบอะไร แต่กลับบดเบียดริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากได้รูปของเอเจทันที ก่อนที่จะถอนริมฝีปากออกมา
“พี่หึงนาย!! พี่ไม่อยากให้นายทำตัวน่ารักกับคนอื่น พี่...พี่รักนายนะเอเจ” เอชคว้าตัวเอเจเข้ามากอด พลางพร่ำเพ้อพรรณนาไม่หยุด
“พ..พี่เอชฮะ!!”
“นายอาจจะหาว่าพี่บ้าไปแล้ว ต..แต่พี่รักนายจริงๆนะ”
“พี่เอชฮะ ขอบคุณนะฮะ” เอเจพูด ก่อนที่จะหอมแก้มเอชเบาๆ
“อ..เอเจ!!”
“ผ..ผมดีใจมากฮะ ที่พี่คิดเหมือนผม ผมเองก็รักพี่เหมือนกัน” เอเจตอบอายๆ
“ต..ตั้งแต่ตอนไหน!”
“ผ..ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมรู้แต่ว่า เวลาที่พี่อยู่กับผม ผมตื่นเต้นมาก ล..และยิ่งเวลาที่พี่ยิ้มให้ผม หัวใจผมแทบจะระเบิดออกมา และทุกครั้งที่ผมคิดถึงพี่ ผมมีความสุขมาก ผ..ผมคงรักพี่มากจริงๆ”
“จริงเหรอ? เอเจไม่ได้โกหกให้พี่ดีใจใช่มั้ยครับ”
“อือ~” เอเจพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ
“เอเจน่ารักที่สุดเลย~” รวบคนน่ารักเข้ามากอด ก่อนที่จะหอมแก้มนิ่มๆไป 1 ที
“พี่เอชคงไม่คิดว่าผมเพี้ยนไปแล้วใช่มั้ยฮะ”
“ที่รักของพี่จะเพี้ยนได้ยังไงกัน แต่ถึงเพี้ยน พี่ก็รักอยู่ดี” ยิ้มหวานให้
“ฮะ ผมรักพี่เอชนะฮะ” พูดอ้อนๆกับคนที่กอดตัวเองอยู่
“รักเอเจนะครับ”